Rheingau Festival με τη συμμετοχή Διονύση Γραμμένου

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13-08-10


ΣΟΛΙΣΤ. Μεγάλη τιμή για την Ελλάδα είναι η συμμετοχή του νέου, ανερχόμενου σολίστ στο κλαρινέτο Διονύση Γραμμένου σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ κλασικής μουσικής στην Ευρώπη. Συμμετέχει στο Rheingau Musik Festival της Γερμανίας, που διεξάγεται στην περιοχή του Βισμπάντεν, συγκεντρώνοντας πλήθη από όλον τον κόσμο.

Ο Διονύσης Γραμμένος έγινε δεκτός λόγω του μεγάλου ταλέντου του και του επαγγελματισμού του και αύριο συμμετέχει στη συναυλία «Νέοι Βιρτουόζοι» (σύνολο οκτώ μόνο σολίστ από όλον τον κόσμο), που θα δοθεί στο περίφημο Schloss Johannisberg, ένα ιστορικό οινοποιείο που παράγει κρασί επί 900 χρόνια. Το μουσικό φεστιβάλ Rheingau είναι ο κατεξοχήν πολιτιστικός θεσμός κάθε καλοκαίρι στην ευρύτερη περιοχή του Ρήνου και θεωρείται πόλος έλξης για χιλιάδες μουσόφιλους.Οι επισκέπτες υπολογίζονται περίπου 120.000 για μια περίοδο περίπου δύο μηνών. Το κοινό σπεύδει για να ακούσει τους μεγάλους αστέρες της κλασικής μουσικής, αλλά και τις ελπίδες του αύριο. Σε αυτές συγκαταλέγεται και ο Διονύσης Γραμμένος.

Το φεστιβάλ του Ρήνου έχει ως πυρήνα το Wiesbaden Kurhaus, αλλά αξιοποιεί και έναν αριθμό ιστορικών κτισμάτων διάσπαρτων στην ευρύτερη περιοχή. Είναι μια θαυμάσια σύνθεση μουσικής, ιστορίας, φύσης και αρχιτεκτονικής. Η Ελλάδα είναι ακόμη μία χώρα που απέχει από τέτοιου είδους εκδηλώσεις, αλλά βήματα γίνονται από ιδιωτικούς φορείς που πασχίζουν να κάνουν γνωστούς στα ευρωπαϊκά κέντρα Ελληνες σολίστ. Ο Διονύσης Γραμμένος, ο οποίος δουλεύει σκληρά, όπως και άλλοι Ελληνες σολίστ, έχει την τιμή αλλά και την τύχη να αποκτήσει αυτή τη σπάνια ευκαιρία για νέο μουσικό. Ζητούμενο παραμένει να κρατηθεί ανοιχτός ο δίαυλος ανάμεσα στην Ελλάδα και στα μεγάλα κέντρα κλασικής μουσικής της Ευρώπης.

Bαφτίζουμε καλλιτεχνία ό,τι φέρνει χρήμα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13-08-10

Της ΕΦΗΣ ΑΓΡΑΦΙΩΤΗ*

Ο πολιτισμός έχει ανάγκη το χτες και το σήμερα, είναι συνδυασμός κληρονομούμενων στοιχείων και ζώσας ενέργειας, τόσο στα Γράμματα όσο και στις Τέχνες. Κι όμως, ο πολιτισμός του τόπου μου αρέσκεται στο να με αποκλείει! Επιβλήθηκε μια ψευτοκουλτούρα «αγοράς», αντικαθιστώντας το «μέσον», τον παρά, με τον «στόχο», τη δημιουργία. Το χρήμα είναι αυτοσκοπός. Η Τέχνη είναι αδύναμη να παράγει χρήμα, άρα βαφτίστε καλλιτεχνία ό,τι φέρνει χρήμα. Πολλοί σαν εμένα λοιπόν δεν ξέρουν τι ρόλο παίζουν πλέον!

Η λέξη «πολιτιστικό» ευφραίνει σαν γλυκό κουταλιού το στόμα. Ταυτίζεται κατ’ εξακολούθηση από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς, με την υποκουλτούρα, που τη χρειάζεται ο μέσος άνθρωπος για να… ξεσκάσει από τα προβλήματα. Δεν το κρίνουμε αυστηρά, δεν αντιστεκόμαστε, ούτε το φοβόμαστε. Το προσπερνάμε, πράγμα πολύ επικίνδυνο.

Στον χώρο της λόγιας μουσικής, σήμερα όλα υπολειτουργούν, δεν υποστηρίζονται ούτε στον βαθμό που το Σύνταγμα επιβάλλει. Οι μουσικοί, νέοι και έγκριτοι, δεν υπάρχουμε, στέκουμε στο περιθώριο, κακοφωτισμένοι, πίσω από αυτούς που «φέρνουν» χρήματα. Ακόμα και το Μέγαρο Μουσικής, που τόσο χειροκροτήθηκε, μεταβάλλεται σε ένα ιδιότυπο μονοπωλιακό κατάστημα, με προβλήματα ηγεμονικής εσωστρέφειας των πολιτιστικών διαχειριστών του και αυταρχικού αυτισμού, που γεννά σκέψεις για την «αδυναμία» των προϊσταμένων του να ξεχωρίσουν την προσωπική καλλιτεχνική διαδρομή από την εξυπηρέτηση της διοικητικής τους ευθύνης.

Αυτή η «σύγχυση» είναι ριψοκίνδυνη, αποδυναμώνει τη βάση, καταλύει το εποικοδόμημα. Με άλλα λόγια, φοβάμαι ότι το επόμενο βήμα είναι η ενοικίαση των αιθουσών του Μεγάρου για κάθε λογής «πολιτιστική» εκδήλωση και πέντε-δέκα ελκυστικές παραγωγές κάθε χρόνο για τη βιτρίνα, το κέρδος και τον υποκριτικό απολογισμό. Αποχωρούμε λοιπόν σιγά σιγά κι από εκεί. Λυπάμαι γιατί ήταν πολύ σπουδαίο το όνειρο των δημιουργών του, μας είχαν συνυπολογίσει.

Η νεοφιλελεύθερη άποψη ότι ο πολιτισμός πρέπει να αυτοχρηματοδοτείται, με τρομάζει. Οι προτεραιότητες των επιχειρηματιών είναι άλλες -συνήθως- από τις δικές του. Η πολιτική του πολιτισμού χρειάζεται έμπνευση, γνώση και εμπειρία. Γνωρίσαμε πολλούς πολιτικούς να εμπίπτουν στο τρίπτυχο; Και πού κατοικεί η Αριστερή αγωνιστική απάντηση; Oσο ο κομμουνισμός προσέφερε αρωγή στις Τέχνες, η Αριστερά ενεθάρρυνε, προέβαλλε την καλλιτεχνική δημιουργία, με αποτέλεσμα πολλοί νέοι να πλησιάζουν διαμέσου της ιδεολογίας τις Καλές Τέχνες, τη μουσική ειδικότερα. Τώρα; Επαψε να χρειάζεται η κοινωνία παιδεία πολιτισμού, επαφή με τα έργα τέχνης, οργανική σύνδεση παιδείας-τεχνών, μείωση ανισοτήτων πρόσβασης στις Τέχνες, υποστήριξη ταλέντων για την πρόοδό τους αλλά και τον εμπλουτισμό της πολιτιστικής διπλωματίας; Κανείς δεν θα απαιτεί πλέον; Δεν είναι λαϊκό δικαίωμα και αγαθό η Τέχνη; Τότε τι είναι; Μας τα είπε λάθος ο Στράβων και ο Πλάτωνας; Θυμάμαι αυθορμήτως τον Σεφέρη. Μιλούσε αυστηρά για κρετινισμό του θεάματος και επιβολή κατάστασης υποχρεωτικής νάρκης, που καταπόντιζε σε στεκάμενα νερά κάθε πνευματική προσπάθεια… καμία αλλαγή από τότε! Και επειδή η δυναμικότερη έκφραση του τεχνολογικού σημερινού πολιτισμού είναι η εικόνα, θα χρησιμοποιήσω quasi coda μια διαπίστωση: Ο λαϊκισμός στην «προβολή της ελληνικού τύπου καλλιτεχνίας» ακούμπησε ήδη προ πολλού το όριο της επικίνδυνης πρόκλησης. Eλεος!

* Η Εφη Αγραφιώτη είναι πιανίστρια-συγγραφέας.

Βασίλης Παπαβασιλείου, συναυλίες σε Σύρο, Τσεχία και Βερολίνο

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27-08-10


ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΟΛΙΣΤ. Πολλά και σημαντικά ονόματα περνούν φέτος από τη Σύρο για το Φεστιβάλ Κυκλάδων, που ολοκληρώνεται αύριο διανύοντας τον έκτο χρόνο της ζωής του. Η Θερινή Ακαδημία, που λειτούργησε παράλληλα με το πρόγραμμα συναυλιών, έφερε και φέτος (όπως και πέρυσι) σπουδαίους δασκάλους που δίδαξαν σε master classes βιολιού, τσέλου, κοντραμπάσου, φαγκότου και κόρνου. Ο Βασίλης Παπαβασιλείου, από τους πιο διακεκριμένους μας σολίστ στο κοντραμπάσο, δίδαξε επίσης μαζί με τον Thierry Barbe, πρώτο κοντραμπάσο στην Οπερα των Παρισίων και απόψε συμμετέχει στη συναυλία «The serious stuff» με συμμετοχή εκλεκτών σολίστ. Η συναυλία, στο θέατρο «Απόλλων» της Ερμούπολης δίνεται λίγες εβδομάδες πριν από τη συμμετοχή του Βασίλη Παπαβασιλείου σε δύο από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις κοντραμπάσου διεθνώς: στο Μπρνο της Τσεχίας στις 26 Σεπτεμβρίου και στο Βερολίνο, όπου θα διδάξει στα εκεί master classes και θα δώσει ρεσιτάλ επιχειρώντας για πρώτη φορά να μεταφέρει τη σονάτα για βιολί «Η Ανοιξη» του Μπετόβεν στο κοντραμπάσο.

Το κοντραμπάσο

«Είναι μια ρηξικέλευθη επιλογή με διπλό στόχο», λέει ο Βασίλης Παπαβασιλείου. «Από τη μια να φέρει τον εκτελεστή σε επαφή με ένα έργο ύψιστης αρτιότητας και αισθητικής, αφού το ρεπερτόριο του κοντραμπάσου, αν και προικισμένο με θαυμάσια έργα, στερήθηκε τη δωρεά των μεγάλων. Από την άλλη, αποτελεί ώθηση προς ένα τελειότερο τεχνικό οπλοστάσιο. Υπενθυμίζω ότι το κοντραμπάσο με μια επιπλέον ψηλότερη χορδή, είναι πια πραγματικότητα. Το άκουσμα παραπέμπει σ’ ένα βαρύτονο όργανο, περίπου στην περιοχή του τσέλου, που συχνά τοποθετείται ανάμεσα στο αριστερό και δεξί χέρι του πιάνου. Η τονικότητα παραμένει η αυθεντική».

Σολίστ σε σπουδαία έργα (Φεστιβάλ ΑΧΙΑ στη Νάξο)

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18-08-10

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Συμβαίνει, εσχάτως, μια σιωπηρή αλλά ουσιαστική μεταβολή στον χώρο της κλασικής μουσικής. Παρά την απουσία κρατικής πολιτικής και ενδιαφέροντος, την αδιαφορία του εκπαιδευτικού συστήματος και την ηχορύπανση από την τηλεόραση, μικρές εστίες από ιδιωτική πρωτοβουλία δημιουργούν ελπίδα. Και δίνουν την ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους να επικοινωνήσουν με την κλασική μουσική και να ακούσουν ζωντανά εξαίρετους σολίστ. Είναι η Αίγινα, η Σύρος (ακολουθεί η Πάτμος), είναι, όμως, και η Νάξος, όπου σήμερα ολοκληρώνεται το 2ο Axia Festival-Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Τέχνης και Λόγου.

Με καλλιτεχνικό διευθυντή τον μουσικολόγο και πρόεδρο του Διεθνούς Μουσικού Σωματείου Gina Bachauer, Κωνσταντίνο Π. Καράμπελα - Σγούρδα και διοργανωτές τους κεραμίστες Katharina Bolesch και Alexander Reichardt, το Διεθνές Φεστιβάλ Axia συνδυάζει τη μουσική και την τέχνη. Με τίτλο «Μουσική, τροφή του έρωτα» έφερε στη Νάξο σολίστες πρώτης κλάσεως, καθώς και την αναδρομική έκθεση του αρχιτέκτονα John Amarantides, στενού συνεργάτη του Φρανκ Λοΐντ Ράιτ. Απόψε, το Φεστιβάλ παρουσιάζει την κορυφαία του εκδήλωση, το «Gala Μουσικής των Αστέρων», στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του δημαρχιακού μεγάρου Νάξου με συμμετοχή εξαίρετων σολίστ, όπως Νεφέλη Μούσουρα (πιάνο), Πέτρος Στεργιόπουλος (φλάουτο), Μιχαήλ Χαλκιόπουλος (πιάνο), Απόστολος Καρποντίνης (κιθάρα), Ιωάννης Αγρανιώτης (βιολί), Ray Luck (πιάνο), Βασίλης Βαρβαρέσος (πιάνο), Κατερίνα Οικονόμου (σοπράνο), Μαρία Ντεβιτζάκη (σοπράνο), Γεωργία Λαζαρίδου (πιάνο). Ολοι αυτοί οι σολίστ σε σπουδαία έργα του ρεπερτορίου υπόσχονται μια μοναδική βραδιά του Αυγούστου.

Σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι όλοι οι σολίστ προσφέρουν απόψε την τέχνη τους αφιλοκερδώς υπέρ της οικονομικής ενίσχυσης του Νοσοκομείου της Νάξου.

Το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι μουσικοί συγκεντρώνονται για λίγες μέρες σε ένα μικρό ελληνικό τόπο, με έντονη τουριστική κίνηση, αλλά και με ορισμένες, σημαντικές εκδηλώσεις (το Φεστιβάλ στον Πύργο Μπαζαίου, βραδιές μουσικής στην παλιά πόλη και πνευματικούς ανθρώπους που διοργανώνουν εκδηλώσεις) πιστοποιεί έναν πατριωτισμό. Είναι μια πράξη που χτίζει ένα σκαλί για μια κοινωνία πιο ενημερωμένη και πιο κοντά στη μουσική σκηνή της υπόλοιπης Ευρώπης.

Το Axia Festival, που τείνει να γίνει θεσμός, πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Διεθνές Μουσικό Σωματείο Gina Bachauer, τον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Μαρίας Χαιρογιώργου-Σιγάρα, το Σωματείο Φίλων Jose Carreas Ελλάδος, που αγωνίζεται για την καταπολέμηση της λευχαιμίας και με τα Jeunesses Musicales Ελλάδος.

Ο ιστορικός «Παρνασσός», το νέο πιάνο Steinway και η ευγενής πράξη της δωρεάς

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19-08-10

Η αίθουσα συναυλιών του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», από τις πλέον ιστορικές και ατμοσφαιρικές στην καρδιά της Αθήνας. Φωτ. Αλέξανδρος Φιλιππίδης.

Στον αγαπητό «Παρνασσό», τον ιστορικό Φιλολογικό Σύλλογο της Αθήνας, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου Καρύτση, ανήκει εδώ και λίγους μήνες ένα καινούργιο πιάνο, γερμανικής κατασκευής Steinway & Sons, τύπου D, η έλευση του οποίου έχει προκαλέσει ζωηρό ενδιαφέρον καθώς αναβαθμίζει αυτομάτως την υπέροχη αίθουσα συναυλιών του. Η στήλη εκφράζει την ικανοποίησή της καθώς η έκκληση που απηύθυνε το 2009 ο «Παρνασσός» δημοσιοποιήθηκε μέσα από το «Σημειωματάριο» της «Κ». Το νέο Steinway, όπως μας λέει ο κ. Αντώνης Γιαμβριάς, καλλιτεχνικός διευθυντής του «Παρνασσού» έχει ήδη προσελκύσει το έντονο ενδιαφέρον τόσο των μουσικών και ειδικότερα των πιανιστών, όσο και αρκετών φιλόμουσων ακροατών μόλις έμαθαν την έλευσή του.

Η αγορά του πιάνου είχε τεθεί ως προτεραιότητα για την Αίθουσα Συναυλιών. Ας θυμηθούμε ότι τα τελευταία δύο χρόνια, ο «Παρνασσός» έχει εισέλθει και πάλι στην καλλιτεχνική ζωή της Αθήνας, ιδιαίτερα δυναμικά με πολύ ποιοτικές συναυλίες που φέρνουν στη σκηνή του εξαίρετους σολίστ, Ελληνες και ξένους και σύνολα. Οσοι γνωρίζουν λένε πως ένα καλό πιάνο κοστίζει όσο ένα διαμέρισμα ή ένα πολυτελές αυτοκίνητο. Επρεπε να βρεθεί κάποιος φιλόμουσος δωρητής. Οι πρώτες προσπάθειες είχαν αποβεί άκαρπες. «Θα ήθελα», λέει στη στήλη ο κ. Αντώνης Γιαμβριάς, «παρ’ όλο ότι γνωρίζω πως θα προσκρούσω στην ταπεινοφροσύνη της, να σας αποκαλύψω τον άνθρωπο που αμέσως ευαισθητοποιήθηκε, ύστερα από την έκκληση που απευθύναμε μέσα από τις σελίδες της κυριακάτικης “Καθημερινής” (18/10/2009) και το άρθρο της εκλεκτής δημοσιογράφου κ. Ελένης Μπίστικα, για την ανάγκη αγοράς ενός νέου, αλλά και κορυφαίου πιάνου που έλειπε για πολλές δεκαετίες από την εξαιρετική αυτή αίθουσα (...) Χάρη λοιπόν στην κ. Στεφανία Χορν, διότι περί αυτής της εξαιρετικής κυρίας πρόκειται, το όνειρο του “Παρνασσού”, όλων των μουσικών, καθώς και του μουσικόφιλου κοινού, έγινε πραγματικότητα. Την κ. Χορν δεν τη γνωρίζαμε προηγουμένως, αλλά ούτε κι εκείνη μας γνώριζε προσωπικά. Με τη βαθιά παιδεία όμως που διαθέτει, καθώς και την αστείρευτη αγάπη για τη μουσική, πήρε αυτή τη γενναία απόφαση να δωρίσει στον “Παρνασσό” αυτό το υπέροχο μουσικό όργανο που οι νότες του ηχούν σαν ουράνια ορχήστρα».

Η επιλογή του πιάνου έγινε ανάμεσα σε άλλα έξι του ίδιου τύπου στο εργοστάσιο της Steinway & Sons στο Αμβούργο. Στην επιλογή συμμετείχαν, επίσης, εκτός του κ. Αντώνη Γιαμβριά και η διεθνούς κύρους πιανίστα και Steinway Artist, κ. Ρίτα Μπουμπουλίδη και ο έμπειρος τεχνικός πιάνων του “Παρνασσού”, Σωτήρης Τουκάλης.
THΛEΦOΣ

Σύρος, σε δυναμική τροχιά το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κυκλάδων

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17-08-10


Νίκος Bατόπουλος

ΜΟΥΣΙΚΗ. Από χθες, η Σύρος είναι και πάλι κέντρο κλασικής μουσικής, καθώς άρχισαν οι συναυλίες του 6ου Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ Κυκλάδων. Θεσμός πλέον, με διεθνή εμβέλεια και ενθουσιασμό τόσο από πλευράς των σολίστ όσο και από πλευράς του κοινού, το Φεστιβάλ Κυκλάδων, που αξιοποιεί υποδειγματικά το υπέροχο Θέατρο Απόλλων στην Ερμούπολη, αποτελεί δικαίωση για τους εμπνευστές του. Είναι, πλέον, ένα μοντέλο πολιτιστικής υποδομής σε μικρούς τόπους με αφετηρία την ιδιωτική πρωτοβουλία και την αρωγή τοπικών αρχών και κεντρικής διοίκησης.

Χάρη στον βιολονίστα Γιάννο Μαργαζιώτη, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ και τη μεθοδική δουλειά που γίνεται τα τελευταία χρόνια, μουσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό επιθυμούν να δώσουν το «παρών». Χθες, η εναρκτήρια συναυλία ήταν με τον εκλεκτό πιανίστα Αρη Γαρουφαλή, το σύνολο Artis piano Trio και τη σύμπραξη δύο σολίστ από την Τουρκία.

Ακολουθούν σημαντικές συναυλίες με Γιάννη Βακαρέλη, Νίκο Νικόπυλο, Λεωνίδα Καβάκο. Mihael Martin, Stephan Picard, Leo Winland, Αγγέλα Γιαννάκη, Νικόλα Καβάκο, Radovan Vlatkovic, Tolga Alpay, Frans Helmerson, Nobuko Imai, Κουαρτέτο εγχόρδων Michelangelo, Βασίλη Παπαβασιλείου κ.ά. Επίσης, φέτος, για δεύτερη χρονιά θα λειτουργήσουν τμήματα Θερινής Ακαδημίας σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Κυκλάδων γεννήθηκε από τη συνεργασία τεσσάρων ανθρώπων (Φώτης Καραγιαννόπουλος, Κώστας Φωτόπουλος, Γιώργος Φουφόπουλος, Γιάννος Μαργαζιώτης) με σκοπό να «σπάσουν» την πολιτιστική απομόνωση του Αιγαίου. Σταδιακά, η πρωτουβουλία απέκτησε πειθώ, δύναμη και κοινό. Σήμερα, είναι παράγων πολιτιστικής ανάπτυξης. «Ενισχύθηκε σημαντικά η αναγνωρισιμότητα του Φεστιβάλ, αλλά και ο διεθνής χαρακτήρας του στο εξωτερικό», λέει ο Γιάννος Μαργαζιώτης.

«Οφείλεται κυρίως στις ειδικές μετακλήσεις από το εξωτερικό που κάθε χρόνο πραγματοποιούμε, διευρύνοντας με τον τρόπο αυτό το πεδίο συνεργασίας και κατ’ επέκταση δημιουργίας μεταξύ Ελλήνων και ξένων μουσικών».

Παράλληλα, αναβιώνει και η μουσική ζωή που κάποτε ήκμαζε στην Ερμούπολη. Το Θέατρο Απόλλων είναι θαυμάσια στέγη για κλασική μουσική και χώρος ικανός να εμπνεύσει υψηλού κύρους συνεργασίες.

Ο Ρικάρντο Μούτι έχει απόψε ραντεβού με τους Αθηναίους

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22-06-10


ΣΥΝΑΥΛΙΑ. Ενα από τα μεγάλα μουσικά γεγονότα του φετινού καλοκαιριού θα φιλοξενήσει απόψε η Αθήνα, στο Μέγαρο Μουσικής.

«Η μουσική είναι ο καλύτερος πρεσβευτής σήμερα, φέρνει τους ανθρώπους μαζί. Επειδή οι μουσικοί μπορεί να μιλούν διαφορετικές γλώσσες, να ανήκουν σε διαφορετικές φυλές, να έχουν διαφορετικά χρώματα δέρματος, διαφορετική θρησκεία, μπορούν να μαλώσουν για πολλά πράγματα, αλλά όταν κάθονται μαζί και παίζουν την ίδια μουσική και εκφράζουν την ίδια συναισθήματα, αμέσως ένα είδος φιλίας, αγάπης, σεβασμού και αμοιβαίας κατανόησης δημιουργείται», είχε πει σε συνέντευξή του ο πολυαναμενόμενος από το ελληνικό κοινό Ιταλός μαέστρος Ρικάρντο Μούτι, μουσικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγου, διευθυντής της Oπερας της Ρώμης και ανάμεσα σε πολλές άλλες διακρίσεις, πρώην μουσικός διευθυντής της Σκάλας του Μιλάνου. Iσως το ελληνικό κοινό υιοθετήσει το πνεύμα συνεργασίας και έμπνευσης του πολυβραβευμένου αρχιμουσικού, που διευθύνει σήμερα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών μία από της σημαντικότερες ορχήστρες στον κόσμο, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης.

Μεγάλη ορχήστρα

Η Φιλαρμονική της Βιέννης από την ίδρυσή της το 1842 έχει διαπρέψει με τις μοναδικές ερμηνείες της και την έχουν επαινέσει συνθέτες όπως ο Μάλερ, ο Βάγκνερ και ο Στράους. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» στις 9 μ. μ., ενώ ταυτόχρονα θα προβληθεί στον Κήπο του Μεγάρου σε γιγαντοοθόνη για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν ελεύθερα τη μουσική παράσταση με φόντο τον έναστρο ουρανό.

Η συναυλία που αναμένεται με μεγάλο ενθουσιασμό θα ξεκινήσει με τη Συμφωνία «του Λιντς», αρ. 36 σε ντο μείζονα, του Β. A. Mότσαρτ. Το έργο αυτό συνέθεσε ο Μότσαρτ σε τέσσερις μόνο ημέρες το 1783, με εκπληκτική ταχύτητα, αλλά και εξαιρετική έμπνευση για συναυλία που έπρεπε να δώσει στην πόλη του Λιντς.

Θα ακολουθήσει η «Ημιτελής Συμφωνία» αρ. 7 σε σι ελάσσονα του Φραντς Σούμπερτ, που εκτελέστηκε για πρώτη φορά στη Βιέννη το 1865. Η συναυλία θα κλείσει με την «Παθητική» Συμφωνία αρ. 6 σε σι ελάσσονα, του Πιότρ Iλιτς Tσαϊκόφσκι, που ο ίδιος διηύθυνε για πρώτη φορά το 1893 στην Αγία Πετρούπολη.